NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
Shochan wciąż ma zdjęcia do nowego filmu.
WASHINGTON WIZARDS
Rui okazał się wielkim fanem programu.
Racja.
- Potrafisz wyłapać detale. - Dokładnie!
Ma bardzo przemyślane opinie.
Uwielbiam to.
Z drugiej strony Ruka... Porównywanie was jest okrutne.
- Tak. - Doceniam jego wkład.
- Rui ma 21 lat. Dzieli ich tylko rok. - Ruka wciąż ma rok.
Dojrzeje tak w ciągu roku?
To może być ciężkie.
Ale tego chce Ruka, prawda? W końcu chce być Spidermanem.
Spidermanem z Marvela.
Być wielki jak Rui.
Niczym lokalny zawodnik marzący o grze w NBA.
W tej metaforze Ruka wciąż nie dotknął nawet piłki.
- Dokładnie. - Tak by było.
Dopiero planuje zakup odpowiednich butów.
Odkrył bar z piłką do kosza w logo,
więc zacznie od odwiedzenia go.
Przyjdziesz na kolejny koncert?
Wtedy odchodzisz z programu?
Nie tego dnia, ale zaraz potem.
Ale jeśli muszę zdecydować teraz...
to moje uczucia nie są aż tak silne.
Niektórzy są od razu gotowi na związek,
a niektórzy mają do tego inne podejście.
Risako nie chce się spieszyć?
Chyba tak.
Chce dokładnie rozważyć wszystkie opcje.
- Nie pasuje do programu! - Kenny jest taki sam.
- Trochę tak. - Cóż...
Potem Haruka...
- Zjadła obiad z Yusuke... - I bawi się jego uczuciami.
To było bolesne.
Klimat, jaki tworzysz.
- Klimat? - Chodzi mi o to,
że lubię twoją energię.
Dzięki temu przykuwasz moją uwagę.
Dziękuję.
Racja. Lubię to w tobie.
Jesteś bardzo słodki.
Oby się zakochała.
Wytyczyła jednak jasną granicę, mówiąc, że jej nie ekscytuje.
Myśli: „Umówię się z nim za kilka lat,
jeśli będzie już dość bogaty”.
- Aż taka nie jest. - Tak.
Nie powiedziała tak.
Wydaje się być dobrym partnerem.
To będzie dla niego największe wyzwanie.
Tak.
Musi zmienić wizerunek „świetnego, ale nudnego gościa”.
To jego historia.
Na pewno podobnie było z Lauren.
Może zobaczymy, czego się wtedy nauczył.
Potem zobaczyliśmy koncert, który zmienił sytuację Risako i Kenny’ego.
- Zagrał na scenie. - Poleciały łzy.
Napisał piosenkę o Risako.
- Mówił o niej. - To było oczywiste.
Też bym płakała.
Przemyśl swoją odpowiedź
do czasu, aż odejdę.
Przemyślę to.
Do zobaczenia.
Czemu się nie pocałowali?
To był idealny moment.
- Co? - Chwila.
Niemożliwe...
- Całowałeś już kogoś? - Oczywiście!
- Co? - Dasz wiarę, Tokui?
Myślałem, że nawet małżeństwo nic nie zmieni.
- Czuję się zdradzona. - Tak.
Co sądzisz o tej scenie, Rui?
- Był dość pijany, prawda? - Racja.
Może jest asertywny tylko po alkoholu.
Masz rację.
- Pomógł nim sobie. - Tak.
Gdyby był taki na trzeźwo,
mogliby być razem.
Jej też się to podoba.
- Chyba tak. - Chce, by był aktywny.
Brzmisz, jakbyś już spał z Risako.
- Mądre słowa. - Brzmi jak jej były.
14. TYDZIEŃ
Wyznał mi swoje uczucia. Powiedziałam mu...
PROSZĘ CHWILĘ ZACZEKAĆ
...jak bardzo mi na nim zależy.
- Myślę... - Jesteście parą?
- Nie. - Tak postanowiłaś?
Wybacz. Wciąż się zastanawiam.
Fajnie było go zobaczyć w końcu w pracy?
- Na scenie. - Wyglądał super.
- Seksownie. - Wygrałby mnie
- piosenką z dedykacją. - Miałam ciarki.
Był świetny.
Coś to w tobie zmieniło?
Tak.
Już raz go odrzuciłam,
ale poruszyła mnie jego otwartość i szczerość.
Wciąż mówił o uczuciu, jakim mnie obdarzył,
nie zważając na to, czy je odwzajemniam.
Wciąż nie wiesz, ale znajdziesz odpowiedź?
Tak myślę.
- Idę na obiad. - Dobrze.
Coś się wydarzyło, kiedy byłam w Okinawie?
Ruka coś zrobił?
- Ruka? - Nie wiem.
Ostatnio się tobą interesuje.
Nic z Ruką nie jest...
Nie ma nic...
W tym momencie powinien się raczej skupić na sobie.
Nic się nie dzieje.
Ostatnio gadałam z Risako na dachu.
Powiedziałam jej, że martwię się brakiem tematu do rozmów z Ruką.
Spytała mnie wtedy, co czuję do Shoheia.
Zaskoczyła mnie tym pytaniem.
Naprawdę mi się podobał. Chcę, byś była na bieżąco.
- Rozumiem. - Naprawdę to czułam.
Lubiłam go. Nawet kiedy rysowałam,
to zależało mi, żeby mu się to spodobało
albo go zaciekawiło.
Chciałam mu zaimponować.
- Nie wiedziałam. - Tak było.
Bardzo go podziwiałam.
Kiedyś wspomniałaś mi, co powiedział ci podczas rozmowy.
Spytałaś go, kim dla niego jestem.
- Odparł, że przyjaciółką. - Pamiętam.
Bardzo mnie to wtedy ciekawiło.
W głębi serca podejrzewałam, że tak o mnie myśli,
ale gdy to się potwierdziło...
starałam się odrzucić moje uczucia.
Dlaczego?
- Nie wiesz, czy tak uważa. - Po prostu...
Jeśli ci się podoba i naprawdę go lubisz...
Lubiłam go.
- Lubiłaś? - Cóż...
No, wciąż lubię.
ILUSTRATORKA, LAT 29
AKTOR, LAT 25
AKTORKA, LAT 24
MUZYK, LAT 32
TRENERKA FITNESS, LAT 21
SPRZEDAWCA W BUTIKU, LAT 20
PLAC PARKOUR MATSUE, TOKIO
GODZINA 22.00
ZAWODNIK PARKOUR
Dobrze!
Świetnie.
Wszystko było dobrze... poza końcem.
Super!
Miałaś miesiąc przerwy.
Mam nadzieję, że przez ten czas się czegoś dowiedziałaś.
Dużo przez ten czas myślałam.
Frustrujące, że to stało się na desce.
Zastanawiałam się: „Co ja, u licha, robię?”.
- Durna. - Też mnie to rozbawiło.
Znów mam motywację do nauki i lepszej kontroli nad ruchami.
KIEROWNIK MONSTERPK
- A po za tym? - Adorator wyznał mi uczucia.
- Serio? I? - Nie wiem, co zrobić.
Jak odpowiedzieć.
- Kenny’emu? - Tak.
Prawie mnie pocałował,
ale w tamtym momencie go odrzuciłam.
- Dlaczego? - Sama nie wiem.
Nie spodziewałam się tego
i wykonałam unik.
To chyba odzwierciedla to, co czujesz.
- Tak myślisz? - Tak.
Życie to seria quizów. Ten niespodziewany test sprawił,
że zareagowałaś instynktownie i dostałaś odpowiedź.
Tak myślę.
Nawet jeśli masz 99% pewności,
że uda ci się skoczyć, to 1% wątpliwości może cię zabić.
Nie dasz rady.
Twoja reakcja w stylu: „Sama nie wiem”,
to dowód, że nie wierzysz w powodzenie
albo nie chcesz wierzyć.
Sama nie wiem, jak jest.
WYSZEDŁEM – KENNY ZDJĘCIA – SHOHEI
Co robisz?
SHIZUOKA – KAORI PRACA – RISAKO
Byłem dzisiaj w salonie z harleyami.
Rozumiem.
- Dali mi ulotki. - W Shinjuku?
Te były w Setagayi. Rozglądałem się z ulicy.
Sprawdzam, gdzie mogę pracować po Murasaki Sports.
- Chcesz tam pracować? - Byłoby super.
- Tak? - Tak.
Wciąż chcesz podążać za marzeniem z Marvelem?
- To też byłoby super. - Rozumiem.
Niedawno mówiłeś, że chciałbyś pracować
- w barze z Marvelem. - Tak.
Mają fajne wnętrze i cały dzień puszczają filmy Marvela.
Jest tam świetnie.
Byłem tam ostatnio po pracy,
- ale nie zatrudniają. - Jasne.
Ale napiłem się
piwa Iron Mana.
- Świetne miejsce. - Tak?
Może zabrzmię, jakbym traktowała cię z góry,
ale życzę ci jak najlepiej.
To znaczy?
Po prostu...
Kiedy byłam u gości z Rod Motors,
był tam licealista o imieniu Rei. Pamiętasz go?
Tak.
On też chciałby być postacią z Marvela.
Ma takie samo marzenie.
Dlatego twoje aspiracje wydają się dość niedojrzałe.
Powinieneś być ostrożniejszy,
- co mówisz... - Na pewno każdy facet
chce być postacią z Marvela.
Ale czym innym jest
mieć takie marzenie w wieku 20 lat,
a czym innym w liceum.
To wielka różnica.
Nawet, gdy ktoś pyta cię, kim dokładnie chcesz być w Marvelu,
to nie odpowiadasz, że aktorem, a po prostu Spidermanem.
Rozumiem, że jesteś fanem
i chciałbyś puszczać pajęczą sieć z ręki.
Ale czy powinieneś mówić o tym innym?
Można być fanem komiksów,
- ale liczenie na supermoce... - Rozumiem cię,
ale dzięki efektom specjalnym dałoby się zrobić taki efekt.
- Widzowie by w to uwierzyli? - Tak.
- Jakby Spiderman tam był? - Tak.
- To film. - Chcę tego doświadczyć.
- Rozumiesz? - Doświadczyć?
- Źle się wyrażam. - Co?
Chcę, by każdy kto mnie widzi, myślał, że jestem Spidermanem.
Masz 20 lat. Świat stoi przed tobą otworem.
Ale chciałabym, byś miał realistyczne cele.
Na pewno są ludzie, którzy dopingowaliby ci,
byś został Spidermanem,
ale wątpię, by zależało im na twoim dobru.
Jeśli naprawdę chcesz pracować za granicą,
- naucz się języka. - Racja.
Uczysz się angielskiego?
- Nie. - Nie?
Może zacznij od tego.
Wydaje mi się, że szybciej uczę się poprzez rozmowę.
Na przykład szybciej uczę się,
rozmawiając z turystami, którzy przychodzą do sklepu.
- Z turystami? - Tak, z akcentem.
- Rozumiesz słowo „it's”? - Tak.
Nie wiem, co oznacza,
- ale użyję je w rozmowie. - „It's”?
I „this”. Co ono oznacza?
- Nie wiem. - Wskazujesz nim coś.
Właśnie. W sklepie pytam np.: „This one?”.
Wolę uczyć się przez rozmowę.
Rozumiesz? Albo: „Just a moment please”.
Nie rozumiem, co znaczy „just” i „moment”, ale „please” to „zaczekać”.
- „Please” to... - Zaczekać lub zostać.
Tak je rozumiem.
Używasz go, kiedy prosisz na przykład o buty.
Pomysł nauki angielskiego, by osiągnąć swój cel
pojawił się miesiąc temu.
Łatwo powiedzieć, że coś zrobisz lub że chcesz kimś zostać,
ale musisz dotrzymywać tego słowa
i faktycznie robić to, co planujesz.
Tylko tak uda ci się to osiągnąć.
Bez działania wciąż będziesz wyglądał,
- jakbyś płynął z wiatrem. - Tak wyglądam?
Zdajesz się nie mieć celu.
Nie podoba mi się to.
W końcu skończysz jak jakiś gość, którego nienawidzisz.
Nie chcę skończyć, jak jakiś lamer.
SHIBUYA, TOKIO
BAR I CIASTKARNIA MEGAN
Jak się trzymasz?
- W porządku? - Tak, a ty?
Zbliża się wystawa.
Tak! Twoja też akurat trwa, prawda?
PISARKA
- O robakach. - Zaczyna się za tydzień.
- Ta w Roppongi? - Zgadza się.
Dzięki za spotkanie. Wiem, że jesteś zajęta.
- Wczoraj... - Tak.
...byłam u profesora Yamanaki.
Na Tokyo Tech? Czy na Uniwersytecie Tokijskim? Mylą mi się.
Tak czy inaczej, byłam u niego.
Od trzech lat jestem ilustratorką
i jestem już w stanie wyżyć wyłącznie z tego.
Usłyszałam jednak, że mam nie skupiać się na zarobkach,
a na podwyższeniu jakości mojej pracy,
bo będzie już o to trudniej, kiedy moja popularność spadnie.
- Straszne! - Zszokował mnie!
Moje szczęście się skończyło i zapomną o mnie?
- Niemożliwe! Czemu? - Może tak tego nie widzi,
ale czuję presję. Szczerze,
ludzie mnie teraz kojarzą i czuję, że osiągnęłam szczyt.
Muszę się poprawić, by utrzymać tę pracę.
Czemu tak się tego boisz?
Zawsze o tym myślę, kiedy patrzę na swoje prace.
Czuję, że zaczynają być one wtórne.
Mam fanów, którzy lubią tę stałość,
ale boję się, że w końcu mnie porzucą.
Ciężko mieć dwa cele jednocześnie.
Masz swoją pracę,
ale myślisz też o tym, co będzie za pięć lat.
Martwię się też, że obecna praca nie jest dla mnie ekscytująca.
- Nie poznaję sztuki. - Też tak mam!
Też się przez to boję.
Jakiś czas temu byłam z Shoheiem, gościem z Terrace House,
w Shibimacie. To bardzo mi pomogło.
Jesteś niczym porcjowany chiński makaron.
Coraz mniejsza, jak dao xiao mian.
- Aż w końcu zniknę. - Rozumiem.
Chcę zmierzyć się z tymi wszystkimi wyzwaniami.
Mam kompleksy, że słabo szkicuję,
więc zapisałam się do szkoły rysowania.
Świetnie.
Chcesz zdobyć dyplom?
- Bardzo! - Tak?
Ten facet, Shohei, ukończył akademię sztuki.
Od początku mnie zaciekawił.
Ale nie zadurzyłam się w nim i nie chcę trzymać go za rękę.
- Nie? - Ale chcę tworzyć prace,
które uznałby za świetne.
Po części czuję się gorsza, bo nie posiadam dyplomu.
Jego prace są bardzo ciekawe.
Jest świetny w tworzeniu dzieł,
które trafiają do widza docelowego.
Czuję przez to, że jestem w tym dość przeciętna
i trafiam tylko do ogółu.
Rzadko spotyka się takie osoby.
Racja. Ale nie mogę mu tego powiedzieć.
- To byłoby żenujące. - Serio?
- Wróciłem. - Cześć.
- Nici z niespodzianki.
Coś ładnie pachnie.
- Robimy taco. - Serio?
- Tak zwane „tacopa”. - Co?
Jak taco party, nie takoyaki?
Serio? Super.
Wiedzieliśmy, że je lubisz od wizyty w Okinawie.
Dziękuję wam!
- Kochana, co? - I dzięki za rysunek.
- Risako, to twój? - „Dzięki, Kenny”.
- Ostatni posiłek. - Ostatni raz.
- Dzięki za wszystko! - Dzięki.
Nie mów tak. Smutno mi.
- Smacznego. - Smacznego.
- Super.
Jest pyszne.
- Super. - Dobre?
Podobało ci się tu?
Mam wiele dobrych wspomnień.
Poznałem świetnych ludzi.
Świętowaliśmy nadejście Reiwy.
- Tak. - Prawda?
- Reiwa... - Uczciliśmy twoje urodziny.
Przeżyłem tu wiele świetnych chwil.
O której jedziesz?
- Około 8.00. - Jasne.
- Wcześnie. - Tak.
Ale wstanę.
Idę do łazienki.
Chciałabym mu wiele powiedzieć, ale nie mogę się zmusić.
- Powiedz mu. - Nie wiem, co.
Właśnie. Nie wstrzymuj się.
Co?
- Przebrał się. - Tak?
Było mi za ciasno.
- Najadłeś się? - Tak.
Pogadamy?
- Powodzenia. - Na dachu czy w pokoju zabaw?
Zdecydowanie na dachu.
Ciekawe, co powiedzą.
- Co jest między nimi? - Nie wiem.
Oby nie skończyli nudnym: „Dobrze, że się poznaliśmy”.
Przestań. I tak odchodzi. Co byłoby w tym złego?
Za kogo ona się ma z tymi miłosnymi rozterkami?
Co za nuda.
Straszne.
Kaori wyznała, że czuje coś do Shoheia.
Musi go bardzo podziwiać, skoro zależy jej na jego opinii.
Shohei jest jej najbliższy
i ukończył akademię sztuki, o czym marzy.
Czuje teraz nieuzasadnioną presję,
by tworzyć prace, które mu się spodobają.
Nie brzmi to jak coś romantycznego.
To ciekawe. Ale czas na najstraszniejszy temat.
- To wyzwanie! - Tak.
Ruka nie ma litości ze swoim wyjątkowym geniuszem!
Prawda?
Najbardziej dziwi mnie to,
że wcale nie chce zostać aktorem.
- Spider... - Chce strzelać pajęczynami
i wyglądać tak jak on,
jeśli byłoby to możliwe.
Rozumie, że pajęczyna nie wystrzeli z jego ręki.
- Ale... - Przynajmniej wie,
że potrzebuje do tego efektów specjalnych.
Torichan, przez ciebie wychodzi on na błazna.
- Może... - Być może...
Chwila.
A może da się strzelać pajęczynami z ręki.
- To możliwe. - Słucham?
- Nie ograniczajmy się. - Pająki to potrafią.
- Pająki? - Tak.
- Racja. Pająki to potrafią. - Dokładnie.
Tak są stworzone.
Tak bardzo staramy się zrozumieć Rukę, że sami ogłupieliśmy.
- Stoczyliśmy się. - Straszne!
Chce, by ktoś nałożył na niego efekty specjalne,
by wyglądało na to, że strzela pajęczynami.
- Tego chce. - W skrócie.
Niech idzie do Universal Studios
i na pewno jakaś atrakcja mu to umożliwi.
- To wystarczy. - Jeden raz?
Chyba tak.
Ruka naprawdę chce sportretować Spidermana.
Niby jak?
- Co to oznacza? - Wyglądać prawdziwie.
Adwokatka Ruki nie odpuszcza.
- Zawzięta! - Rany.
- Zawsze ma odpowiedź. - Nie odpuści.
Jest dobra.
Żartowanie na takie tematy musiało uczynić go popularnym.
W wieku, kiedy to było jeszcze słodkie.
Wtedy to mogło przechodzić.
Ciężko go rozgryźć. Tak samo z barem.
Nie sprawdził, czy kogoś szukają,
nim postanowił się zatrudnić?
- Właśnie. - A skończyło się na tym,
że napił się piwa Iron Mana.
Jak na jakimś szkoleniu.
- Dokładnie. - Miał taką poważną minę.
Nawet nauka angielskiego mu nie pasuje.
„To nie w moim stylu.
- Komunikuję się sercem”. - Tak.
„Nie wiem, co oznacza »it's«...”
Jak może nie wiedzieć?
To nawet nie jest pełne słowo.
- Ale języka lepiej uczyć się... - Adwokatka oddala zarzuty.
...w środowisku, w którym się go używa. To skuteczniejsze.
- Tak się uczą dzieci. - Tak.
- Gdyby był dzieckiem... - Trochę jest.
Od teraz będzie dla nas dzieckiem.
W ogóle nie zna angielskiego,
więc może pójść mu szybko. Co myślisz, Rui?
Zacząłem, mając 18 lat, kiedy wyjechałem do USA.
Byłem całkiem zielony.
I teraz potrafisz! Jest nadzieja dla Ruki.
Myślę, że nie możemy ich porównywać.
Nawet jego japoński jest średni.
- To prawda. - Racja.
Ma w mózgu mnóstwo miejsca, żeby wchłonąć angielski.
- Tak to działa. - Terabajty pamięci.
- Taki potencjał. - Wielki.
Ciekawe, jakie jeszcze angielskie słowa zna.
Na pewno „pan”.
- Zdecydowanie. - To nie angielski.
Racja.
Chciałbym mu to powiedzieć.
- Dobrze, że jest trochę głupi. - Nawet nie trochę.
GODZINA 21.30
Wybacz, że cię wyciągam.
Jest chłodno. Chcesz kurtkę?
- Nie. - W porządku?
Dałeś mi czas,
bym zastanowiła się nad swoimi uczuciami.
Więc...
Chcesz pewnie teraz usłyszeć jasną odpowiedź,
ale wciąż jej nie mam.
Dałeś mi więcej czasu, ale wciąż nie wiem, czego chce moje serce.
Nie chcę odrzucać tego, co jest między nami.
Za bardzo mi na tobie zależy.
Więc...
jeśli się na to zgodzisz,
proszę cię o więcej czasu...
Więcej czasu,
by cię poznać.
Wiem, że to dość niejasne,
a chcę, byś wiedział, że myślę o tym poważnie.
Jasne.
- Dlatego opuszczę dom z tobą. - Co?
Wyprowadzę się z tobą.
- Jeśli tu zostanę... - Co?
Mówisz serio?
Mogłabym wiele nauczyć się tutaj, wśród tylu różnych osób,
ale teraz chcę się skupić na pracy
i spędzić więcej czasu z tobą.
To dla mnie bardzo ważne.
- Odejdę jutro z tobą. - Serio?
- Taki mam plan. - Tak?
Tak.
- Zmieszałam cię? - Nie.
- Rozumiesz? - Tak.
I naprawdę się z tego cieszę.
Zbliżysz się?
Będę tutaj.
Cieszę się, że cię poznam.
Ja też.
Wracamy na dół?
Desery wyglądają pysznie.
Ten z mango?
- Z mango? - Inny?
- Odpoczywacie? - Hej.
- Hej! - Wybaczcie, że tak długo.
- Chcesz to przeczytać? - Chcę One Piece.
O czym gadaliście?
Cóż...
O tym, że planuję jutro odejść.
Wyprowadzę się razem z Kennym.
- Co? - Serio?
Mówisz poważnie?
Tak.
- Mogę zapytać? - Tak.
Jesteście razem?
- Nie. - Nie?
- Przykro mi. - Nie?
- Nie jesteście razem? - Dlaczego?
Poprosiłam Kenny’ego o czas, bym mogła go lepiej poznać.
Dlatego...
Wiele o tym myślałaś.
Ciążyło ci to.
Dobrze, że poświęcicie czas, żeby to rozwiązać.
Nie ma pośpiechu.
To smutne.
Naprawdę smutne.
Często się kłóciłyśmy,
ale miałam nadzieję,
że uda nam się dość do jakiegoś porozumienia.
Przykro mi, że jutro odchodzisz.
Wiem, że potrafię być niedojrzała,
ale potrafiłaś się ze mną skonfrontować.
Może to dziwne, ale to była dobra kłótnia
i naprawdę jestem ci wdzięczna.
Wiele się dzięki temu nauczyłam.
- Nawet, jeśli nie było zgody. - To były dobre lekcje.
Ty też bardzo mi pomagałaś, Kaori.
Dziękuję ci za te wszystkie opowieści.
Z tobą nigdy się nie nudziłam, Shohei.
Prawda?
- Bezczelny. - Jesteś świetny.
Zabawny, ale i naprawdę mądry.
Ruka, zawsze potrafiłeś mnie pocieszyć.
Naprawdę cię kocham.
Kocham was wszystkich.
Ale jeszcze bardziej pragnę podążyć za Kennym.
Chcę go lepiej poznać i dlatego odchodzę.
- By nie być samotna. - Szczęśliwy koniec.
Tak.
Dokładnie tak.
- Wypijmy za to. - Tak.
- Wypijmy! - Tak.
Risako...
dzięki, że jesteś moją przyjaciółką.
Pogadamy?
Pogadajmy.
- To słodko-gorzkie. - Będzie mi cię brakować.
Jesteśmy w podobnym wieku
i często siedzieliśmy do późna.
Było naprawdę super.
Zostańmy przyjaciółmi,
- mimo mojego odejścia. - Jasne.
- Obiecaliśmy to sobie. - Pamiętam.
- Czuję, jakby to było dawno. - Racja.
Jak ci idzie z Kaori?
Słyszałaś? Umówiliśmy się na kolację...
- Tak, byłam tam. - Pamiętasz?
Co o tym myślisz?
To normalne, że czasem jest cisza.
Byłoby dziwnie, gdybyśmy gadali przez cały czas.
Wydaje się...
że się różnimy.
Sam nie wiem.
Za dużo myśli
na temat tych momentów ciszy.
Jak sądzisz?
Kaori jest wrażliwa na potrzeby innych.
To u niej naprawdę słodkie.
Pewnie chce się upewnić, że dobrze spędzasz czas.
Byłoby miło, gdybyś ty też upewnił się w tym co do niej.
Być może tobie
nie przeszkadzają te momenty ciszy.
Ale dla niej są nerwowe.
Ucieszyłaby się, gdybyś zrobił coś,
by pokazać, że zależy ci na jej potrzebach.
Racja.
Dasz radę. Postaramy się.
- Jesteśmy w tym razem. - Powodzenia.
Też dam radę.
Chodźmy.
Masz mało bagaży.
Resztę wyślę.
To wszystko?
Nie, mam więcej.
- Wybacz. Dasz radę? - Klucz wystaje.
- Dziękuję! Idealnie.
Dziękuję.
RISAKO I KENNY, DZIĘKI
Dziękuję.
- Jeszcze to do mnie nie dochodzi. - Racja.
Czuję się jak we śnie.
Powinnam się smucić, ale zobaczymy się.
- Niedługo. - Właśnie.
Czuję się jak w typowy ranek.
Zaczęło to do mnie docierać, gdy zobaczyłam, jak się pakujesz.
- Dotrze to do mnie w domu. - Tak.
- Też tak myślę. - Prawda?
- Żałujesz czegoś? - Nie.
- Szybka odpowiedź. - Bardzo.
- Nie dała ci skończyć. - Nie żałuję niczego.
- Idziemy? - Tak.
To ciężkie.
- Przytul mnie. - To już za dużo.
Smutno mi.
- Trzymaj się. - Uściskaj mnie.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Nie chce go puścić!
Z tej strony?
Jak chłopiec.
- Dziękuję wam. - Dzięki... Wybacz.
- Dzięki. - Dzięki.
- Zobaczymy się w innym programie. - Kibicuję ci.
Dziękuję.
Powodzenia.
Idziemy!
- Dzięki. - Dziękuję.
- Na razie! - Trzymajcie się.
- Pasują do siebie, prawda? - Tak.
Na razie.
- Pa. - Do zobaczenia!
I już.
Poszli sobie.
SUEHIROCHO, TOKIO
GODZINA 14.30
Cześć!
ARTYSTA UKULELE (EDEN KAI), LAT 20
- Bez bagaży? - Witaj. Tak.
- Dobrze cię widzieć. - I ciebie.
- Minęło trochę. - Tak.
Kopę lat.
Minęły dwa tygodnie.
- Już dwa tygodnie? - A może tydzień?
Wspominałaś, że chcesz nauczyć się gry na ukulele.
Zabiorę cię do sklepu, który często odwiedzam.
- Dobrze! - Pozwolą nam zagrać.
- Super. - Tam.
- Na piętrze. - Nad bubble tea?
Tak.
Sklep nazywa się Tokyoite.
SKLEP MUZYCZNY
CHATIME, AKIHABARA
- Super! - Tak.
Wezmę herbatę z mlekiem.
- Z mlekiem? - Tak.
Podobno w Harajuku zrobią park z motywem tapioki.
- Mówili o tym w TV. - Park?
- Można spróbować... Dziękuję. - Dziękuję.
- Będzie płatny? - Nie wiem, ale będzie bubble tea.
- Masa różnych smaków. - Serio?
SKLEP MUZYCZNY
To C.
Tutaj?
- Palcem serdecznym. - To C?
Na trzecim progu. Dobrze.
- Dobrze grasz. - Tak?
Na koniec możesz zagrać G7.
- Jak to było? Tak? - Dokładnie.
Jeśli to jest linia basowa,
to zagrasz chórki, a ja dogram...
Rany!
- Wymyśliłeś to teraz? - Tak.
- Super. - Świetnie.
- Właśnie na to wpadłeś? - Tak.
Niesamowite.
- Wpadnij jeszcze raz. - Do domu?
- Serio? - Tak.
- W sierpniu... - Znowu wylatujesz?
Wylatuję piątego, ale trzeciego jadę do Kagoshimy.
A potem pewnie wrócę dopiero na zimę.
- Serio? - Tak.
Chciałbyś coś zobaczyć przed wyjazdem?
Rzadko wracam do Japonii
w trakcie lata,
- więc może festiwal fajerwerków. - Brzmi super.
- Oby ci się udało. - Tak.
Jeśli mam być z tobą szczery,
to naprawdę mi się podobasz.
Jeśli chciałabyś się jeszcze spotkać,
to moglibyśmy się umówić z tym na uwadze?
Na przykład na festiwal fajerwerków.
- Co? - Z tym na uwadze?
- Z czym? - Po prostu...
Nie pójdziemy, jeśli nic do ciebie nie czuję?
Jak to ująć?
Naprawdę cię lubię,
ale póki co jako osobę,
a nie potencjalnego partnera.
Chciałabym
bardziej cię poznać jako przyjaciela.
Nie wiem, co może się wydarzyć potem.
Chodźmy na festiwal.
Wciąż chcesz?
Chciałabyś?
- Przemyślimy to. - Dobrze.
- Musisz już iść? - Tak.
Odprowadzę cię.
- Było super. Dziękuję. - Dzięki! Zadzwoń.
Yusuke!
To świetny gość, ale...
Każda radość łączy się u niego ze złamanym sercem.
Brutalne.
- Prawda? - Bardzo brutalne.
Praktycznie powiedziała mu, że jest w jej typie.
To częste u kobiet, prawda?
Ale musiała wiedzieć, że go zwodziła.
Jak mogła tak mówić, wiedząc, że ją lubi?
Ale chwila.
Na pewno wiele nauczy się na takim doświadczeniu.
To jego wina, że zakochuje się po wyglądzie.
- Racja. - Za szybko.
- Kocha piękne twarze. - To jedna z rzeczy,
których się dowiedział. Sporo przed nim.
To wcale nie jest smutne.
Może z następną partnerką postara się już być poważniejszy.
Od ubrań po sposób, w jaki się zachowuje.
- Oby coś wymyślił. - Powinien.
Okazało się też, że Risako opuszcza dom z Kennym.
- To była niespodzianka. - Całkowita.
A Kenny nie potrafi wyczuć, kiedy ją pocałować.
- Znowu zbłądził. - Co myślisz, Tokui?
- Ten moment... - Zdziwił mnie.
To było straszne.
Jak ktoś może się przygotować na taką bezceremonialność?
To było bardzo jednostronne, jak na dorosłego.
- Zachowuje się niedojrzale. - Tak.
Rui ma lepsze wyczucie, prawda?
- Wyczucie? - Kiedy kogoś pocałować?
Cały czas robisz wsady, więc wiesz...
Mają coś ze sobą wspólnego?
„Robisz wsady”?
Rozmawiasz z najbardziej obiecującym koszykarzem świata.
Powinien was dzielić dystans.
- Trzeba o tym pamiętać. - Oczywiście.
Nie można szybko się zbliżyć, ale i za bardzo oddalić.
Właśnie. Kenny powinien się tego nauczyć.
- Robi to za szybko! - Jakby namawiał: „Całuj mnie!”.
Musi myśleć, że ona już tylko na to czeka.
Wlepił się w jej twarz i potargał włosy.
- To też było dziwne. - Dość niezręczne.
Ma dojrzałość na poziomie Ruki.
Na poziomie Ruki...
Nie mierzmy braku rozsądku w jednostkach Ruki.
„Na poziomie Ruki”.
To nowe określenie na niedojrzałość.
Ruka potrafi jednak trzymać dystans.
Myślę, że miałby lepsze wyczucie czasu.
- Kenny myśli tylko o sobie. - Właśnie.
Ruka lepiej odczytuje uczucia.
Jest emocjonalny i często płacze.
Kolejna scena będzie już ostatnia.
Pewnie zobaczymy nowych uczestników.
- Zdecydowanie. - Od stóp do głów.
- Zobaczmy. - Rui ma ciężko.
Musisz zaczekać.
- Racja. - To okrutne!
To będzie długa zapowiedź.
HON-ATSUGI, KANAGAWA
CHARCOAL YAKINIKU, NAMI
Nie mogę za tobą nadążyć. Mów dalej.
Kojarzysz Terrace House?
- Widziałeś? - Tak.
- Może się tam wprowadzę. - Słucham?
- Wprowadzę się. - Wprowadzisz się.
- Będę tam mieszkać. - Rozumiem.
- Tak. - Będziecie tęsknić?
Poradzisz sobie, tato? Będziesz tęsknił.
- Tak. - Cóż...
Zatęskni.
Będzie płakał.
- Nie mów tak! - To możliwe.
- Możesz mi zabronić. - Cóż...
Ty wyjeżdżasz na studia.
Co chcesz na tym zyskać, Emi?
- Zakochać się. - Tak?
SHIMOKITAZAWA, TOKIO
PING PONG
WORLD OF FIRST LOVE SNEEZE
Hej!
Cześć, mamo.
Możesz rozmawiać?
Mówiąc w skrócie,
dostałem się do programu Terrace House.
Będę mieszkał z innymi uczestnikami.
Będzie nas szóstka. Trzech facetów i trzy dziewczyny.
Od końca października będę mieć pracę jako twórca.
Pobyt w tym domu pomoże mi w osiągnięciu swoich celów
i odniesieniu sukcesu.
Dzięki, mamo.
Też cię kocham. Buziaki.
Porozmawiamy później. Pa.
Napisy: Krzysztof Zając